پکیج دوره «پرانایاما» (تمرین‌های تنفسی یوگا)

 

موضوع
– افزایش تمرکز
– سطح انرژی بالا
– آرامش…
– نود درصد مواقع بودن در لحظه
– خواب خوب
– کم شدن محسوس ترس‌ادامه»

 

موضوع:
من مهوین هستم و دوست داشتم تجربه‌‌ام در مورد شرکت در دوره‌ی پرانایامای استاد مهدوی‌پور رو با شما به اشتراک بذارم.
من به‌خاطر معلولیت شدید جسمیم قادر به انجام اکثر دستوراتی که در تمرین‌ها داده می‌شد نبودم اما ۹۰ درصد به کارهایی که توانایی انجامش رو داشتم متعهد بودم. با این مقدمه، از هفته‌ی سوم به بعد:
• صبح‌ها با انرژی و حسی خوش از خواب بیدار می‌شم (چیزی که مدت‌ها بود آرزوشو داشتم.)…
• سوزش معده‌م خیلی خیلی بهتر شده.
• میلم به آب با دمای محیط خیلی بیشتر شده (پیش‌تر دائم فقط آب یخ می‌خوردم.)
• تا پیش از این اعتیاد واقعی به نسکافه‌ی صبحانه داشتم و اصلا وعده‌ی صبحانه برام فقط یه فنجون شیرقهوه و چند تا بیسکوییت بود اما الان به ذوق صبحانه خوردن از خواب بیدار می‌شم!
• من قبلا دوره‌ی مدیتیشن رو هم با استاد مهدوی‌پور همراه بودم و این دو تجربه جزو تاثیرگذارترین اتفاقات زندگیم بود و از صمیم قلبم خدا رو شکر می‌کنم که توی مسیرم قرار گرفت.ادامه»

 

موضوع: آگاهی بیشتر به جسم و ذهن

اطلاعات تئوری که در جلسات می‌دهید هر بار انگیزه‌ی کمرنگ شده برای تداوم تمرینات رو قدرت می‌بخشه. امیدوارم دوره‌های دیگه‌ای با فاصله کم و با همین رویکرد برگزار کنید تا رشد درختان باغی که با تلاش خودمون و مراقبت شما در حال رشد هستند متوقف نشود.

می‌دونم هنوز خیلی راه دارم، هنوز باید خیلی تمرین کنم، هنوز مسیر طولانی است اما حسی که درونم بود رو خواستم به اشتراک بزارم. انقدر حس نیاز می‌کنم به تمرین‌ها و حس می‌کنم اون چیزی بوده که همیشه دنبالش بودم بعد از انجام تمرین‌ها گریه‌ام می‌گیره چون حس می‌کنم به رسالت روح و زندگیم خیلی نزدیک می‌شم.… قدم می‌زنم این بار با حضور با تنفس با تصمیمی شفاف بدنم را حس می‌کنم قطرات اشکِ شوق در قلبم و کنجکاوی در چشمانم راه می‌روم در پائیز، در بهار، در سفیدی برف‌ها، در آفتابِ تابستان و در این تغییرات و ناپایداری احساسات و زندگی را بیشتر حس می‌کنم؛ با آن می‌رقصم آن‌را با تمام وجود می‌پذیرم و با آن صلح می‌کنم؛ می‌دانم که بخشِ جدایی‌ناپذیر زندگی تغییراتِ آن است. استادان روحی خود را به یاد می‌آورم، هر انسانی که بودنش در زندگیم سراسر برایم درس بود و تجربه و رشد و روحِ من که هر روز غنی‌تر می‌شود و خطوطِ زندگی را در خود جای می‌دهد. به یاد می‌آورم استادم را و با عشق برای آگاهی که از روحِ بزرگش دریافت کردم تماما عشق و انرژی می‌فرستم هرکجا که باشد وجودش را گران‌بها می‌دانم و تنها تلاشم این است که با تعهدم در تمرین شکرگزارش باشم؛ باشد که روزی بتوانم بخشی از وجودِ تاثیرگذارش را در خود تقویت کنم و من نیز باعثِ تاثیراتِ عمیقی در زندگی دیگران شوم و شاید امروز روزی باشد که این‌گونه حس کنم به خواسته‌ی قلبی خود کمی نزدیک‌ترم.
نامه‌ای از من به استادم مسعود مهدوی‌پورادامه»

سلام آقای مهدوی‌پور. به نظرم و بدون تعارف کلمات به اندازه‌ی کافی بارِ معنایی (با بیان و سوادِ من) جهت ابراز سپاسگزاری از این انتقال خالصانه‌ی دانش و آگاهی را ندارند، بسیار گفتن و نوشتن لازم دارم تا منظورم را آن‌گونه که در زندگی حس می‌کنم انتقال دهم، شاید ادیبی شیرین سخن لازم است تا با ظرافت و تاثیرگذاری از کلمات استفاده کند و بگوید چه میزان از شما آموختم و تفاوت را در زندگی احساس کردم.… برای همگان این آشنایی را با شما یا با استادی با این میزان آگاهی، تسلط، دقت و تعهد آرزو دارم. تلاش می‌کنم کوتاه و گویا حداقلی از آنچه دریافت کردم را بنویسم؛ مدت زیادی‌ست که می‌خواهم پیامی را به عنوان سپاس‌گزاری ارسال کنم، نه فقط برای این دوره، برای لحظه لحظه‌ی زندگی‌ام از زمان آشنایی با کانون یوگا و شما و آموزش‌هایی که گرفتم (تا حدودی به کار بستم) و تفاوتِ شخصیت، آرامشِ درونی، قدرتِ اراده، پایشِ ذهن و جسم و ایجاد پایگاه درونی برای انجام آنچه می‌خواستم و توان مدیریت و اجرای آن‌را با این کیفیت نداشتم را تجربه کردم و چه بسا تمام زندگیم به همین دلیل تغییر کرده است، نه یکی دو ماه، بلکه حدود نُه سال تاثیر کوتاه مدت و بلند مدت اجرای آموخته‌هایم را تجربه کرده‌ام. این “لحظه لحظه‌” یعنی در سختی‌ها، هیجان‌ها، فشارها، تصمیمات تاثیرگذار در روند زندگی و چه بسیار مواردی که ناخودآگاه آموزش‌هایی که گرفتم به من یاری دادند!
– پیش‌ترها پزشکِ خانوادگی از تعداد مراجعات من (به‌دلیل بیماری یا توهم بیماری) به ایشان کلافه شده بودند و روزی از من خواستند مدتی به ایشان مراجعه نکنم، بیش از شش سال است که به هیچ پزشکی نیاز نداشته‌ام.
– کاهش حدود ده کیلو وزن بدون ورزشِ حرفه‌ای و تمرین‌های فیزیکی سنگین که سال‌ها انجام می‌دادم با اجرا و آگاهی به آنچه می‌خورم و می‌نوشم و همچنین آگاه بودن به محل و مکانی که در آن زندگی می‌کنم.
– خاتمه دادن به پانزده سال کارِ پر استرسِ حرفه‌ای که برای داشتنِ ثروتِ بیشتر و شهرت آن‌را دوست داشتم و انجام می‌دادم و بعد از هشت سال از رها کردنِ آن بسیار دارا و خوشحال‌تر هستم و چه بسا خلاق‌تر و آگاه به سایر توانایی‌هایم.
– ماندن، یاری و هم‌زیستی شاد در کنار مادرم در طولِ دو سال بیماری سختِ سرطانش، وقتی همه‌ی پنج نفر اعضای خانواده‌ام دچار سردرگمی از شوک بیماری بودند و گرفتارِ روزمرگی‌هایِ زندگیِ صنعتی و در پایان، پذیرش درگذشتِ مادرم با آرامش و حتی شادی برای خودم و “مامان”.
– بعد از سال‌ها شک و ترس از سفرِ دراز مدت با کوله‌پشتی (با هزینه‌ی کم، بدون مقصد مشخص) حالا سه سال است که فقط با یک کوله‌پشتی و چادر بدون شغل و درآمد (با کار داوطلبانه برای هنر و حیوانات) سفر می‌کنم با خانه‌ای بر دوش با کمترین وابستگی به آنچه دارم و می‌آفرینم.
– حذف انسان‌های سمی (در نظرِ من) که هنوز هم بسیار عزیز هستند و هیچ‌گاه نمی‌توانستم زندگی را بدون آن‌ها تصور و تحمل کنم و حالا چقدر هر دو طرف از این تصمیمِ من خوشحال‌تریم.
این‌ها حداقل ولی بزرگ‌ترین تصمیمات زندگی من در طول حدود این نُه سال آشنایی با شما و کانون یوگا بودند. در این دوره‌ی پرانایاما (حداکثر چهل درصد توان اجرای آموزش‌ها و تمرین‌ها را داشته‌ام)؛
– بعد از سال‌ها آرزوی اجرا در برابر دیگران با صدایی رسا که نمی‌لرزد و حالِ خوب را انتقال می‌دهد بالاخره در مقابل دیگران خوانندم و چه بازتاب خوبی داشت، سازها با تمام اختلافِ فرهنگِ موسیقی و زبانِ فارسی، من را همراهی کردند و حتی از میزان انرژی که به دوستان انتقال یافت هنوز هم همگی در عجبیم و این در این حدودِ دو ماه ادامه داشته است.
– بعد از ارتکابِ اشتباهی با توجه به عدم آگاهیِ دوستم به اصل موضوع مشکل را (در نظرِ او) حل کردم، در تمام طول تمرین در آن روز این سواستفاده از ناآگاهی او روی دوشم سنگینی می‌کرد و تمرکزم را گرفته بود، دقیقا بعد از اتمام تمرین او را در آغوش گرفتم و با معذرت خواهی به سواستفاده از عدم آگاهی او اعتراف کردم، او نیز عذرخواهی من را پذیرفت و این اولین بار بود که اعتراف به اشتباه به جای لاپوشانی آنقدر در نظرم شیرین آمد.
– بعد از بیست سال زندگی مشترک بالاخره آنچه تمام این سال‌ها از همسرم پنهان می‌کردم و به خاطر آن دروغ می‌گفتم و بزرگ‌ترین دلیل اختلاف ما است را با صداقت ابراز کردم و بدون کوچک‌ترین شکی به این‌که او باید آگاه باشد همه را با او در میان گذاشتم و چنان بازخورد با آرامشی گرفتم که حسرت می‌خورم چرا تمام این سال‌ها را با دروغ و دغل هدر دادم.
– یک انسان سمی را که بسیار در کنارش آرامش (کاذب) داشتم و به مدت شش ماه تلاش می‌کردم تا بیشتر به او نزدیک شوم با یک تصمیمِ آگاهانه و چشمانی باز از زندگی‌ام حذف کردم.
این‌ها تا همین‌جا برای من تمام آنچه است که از زندگی‌ام انتظار دارم؛ تغییر، تعادل و عدم وابستگی! این را هم اضافه می‌کنم که در این چند سالِ سفر با بسیاری اساتید علوم ماوراء! برخورد داشتم و حتی در کنارِ ایشان زندگی کرده‌ام و در دوره‌هایِ ایشان هم شرکت کرده‌ام (صرفا جهت کنجکاوی) و هیچ‌گاه این قدرتِ اراده‌ی به تغییر و آگاهی را که در دوره‌های شما دریافت کردم حس نکرده‌ام و همچنین هرگز این‌گونه تاثیرگذاری در روش زندگی را در هیچ‌یک از آن دوره‌ها تجربه نکرده‌ام. بسیار خوشحالم که شما در آموزش به واقعیت و آنچه وجود دارد و قابل حس و درک است می‌پردازید و دانش‌تان را به این شکل حقیقی، فیزیکی، محسوس و قابل درک انتقال می‌دهید.
با آرزوی شادی و سلامتی سهیل کلاته بهمن ١۴٠٠ (با سلام و تشکر فراوان از تیمِ حرفه‌ای و خوش سلیقه‌ی پشتیبانی بابت ایجادِ تجربه‌ی گرفتن سرویس عالی)ادامه»